Yaşamalısın..
Bağlı kalmadan, muhtaç olmadan.
Gülmelisin mesela, kendinle konuşabilirsin.
Düşünmelisin her şeyi etrafındaki koskoca kalabalığa inat, daha doğrusu yalnızlığına inat.
Yürümelisin, caddeleri sokakları.. Elini cebine sokup, kimsesizliğine inat koşabilirsin de..
Maviyi gökyüzünden, sarıyı güneşten, yeşili ormanlardan almalısın. Rengarenk olmalısın, dünyanın bütün soyutluğuna rağmen.
Dokunmalısın her şeye.. Kırmadan, kıyamadan, elinde tutmalısın. Sahiplenesin ki, sahiplenebilesin.
Güvenebilirsin bir şeylere, bu koca eski şehirde.. Kendine güvenebilirsin abartmadan, ailene, yanındakilere.. Güven ki attığın her adım da için rahat olsun.
Korkmamalısın mesela.. Doğadan, yaşamdan, ölümden, insanlardan.. Meydan okuyarak, yorulmadan ve korkmadan yaşamalısın..
Nefes almalısın. Kıskandığın zaman, yenildiğin zaman, tükendiğini hissettiğin zaman derin bir nefes almalısın. En önemlisi ölüme inat kocaman bir nefes almalısın.
Paylaşmalısın duygularını, utanmadan açık bir şekilde aldırmadan paylaşmalısın. Yediğin elmayı, yazdığın kalemi, evini, kalbini paylaşmalısın.
Ve hissetmelisin.. Sevmek gibi mesela.. Kelebekler uçurmalısın avucunda. Bir çiçeği sevmelisin, bir kediyi, belki bir insanı.. Yine de çok sevmemelisin ki az sevilirsen eğer kırılmayasın..
Tutmalısın hayatın ucundan, her şeye rağmen yaşamalısın.
Dost kalmayı başarmalısın ama kaybetmekten de korkmamalısın.
Gülmelisin akıp giden zamana inat, paylaşmalısın gözyaşlarını, koşmalısın hedeflerine çelmelere takılmadan ve haz almalısın bütün duygulardan.
Her şeye rağmen değişmemelisin.
Sen, sen olmalısın.
Bilmelisin ki karşılık göremezsin hiç kimseden sen, sen olmadan..
